Ingezonden brief: De hand mag in eigen boezem gestoken worden.

Voor zorgorganisaties in de ouderenzorg zijn het gigantische personeelstekort, de dubbele vergrijzing en toenemende administratieve lasten de grootste knelpunten.

De combinatie zet de continuïteit, de betaalbaarheid en de kwaliteit van de zorg onder zware druk. Enkele van de belangrijkste problemen zijn : het personeelstekort en de hoge werkdruk, een structureel te kort aan gekwalificeerde verzorgenden en de kwaliteit en opleiding die te kort schieten. 

Zo laten bestuurders en managers ons weten. Dat is terecht. Maar als mantelzorger van een zieke partner die enkele jaren thuiszorg kreeg en thans in een verpleegtehuis verblijft, weet ik beter. In de zorg ben ik veel gepassioneerde verzorgers en hulpverleners tegen gekomen. Hun inspanningen worden echter te niet gedaan door een systeem waarin minder betrokken werknemers het bewust laat afweten. Als voorbeeld van de falende thuiszorg noem ik bijvoorbeeld gebeurtenissen die ik meermalen meemaakte waarbij de hulp er een potje van maakte door op de afgesproken dag en tijd niet te verschijnen, naar huis bleek te zijn gegaan en ook de organisatie daarvan geen kennis gaf. In verpleeghuizen zet management systemen op om gepaste verzorging te kunnen bieden. Dat vereist veel communicatie en als er dan dagelijks nieuwe of met het systeem onbekenden zorg moeten bieden, die zich niet inlezen, grove fouten met kleding enz. maken, dan blijkt er een nog groter probleem dan aangegeven. Namelijk onverschilligheid en een zoek het maar uit mentaliteit. Ook deze mensen kunnen ooit in een afhankelijke positie geraken.

S. Oegema