Een huisje zonder dak en een droom in Frankrijk

In 1993 besloot Robert-Jan Croonen een huisje te kopen in Frankrijk. Nu, 33 jaar later, is het nog altijd zijn toevluchtsoord. Geen strak vakantiehuis voor de verhuur en geen perfect plaatje uit een brochure, maar een authentieke Franse boerderij vol karakter.

“Ik ging vroeger altijd kamperen en liftte van plek naar plek, ook veel door Frankrijk,” vertelt hij. “Een vriend van mij wilde daar een huis kopen en vroeg of ik meeging als second opinion. Toen ik zag wat die huisjes kostten, dacht ik meteen: waarom doe ik dit eigenlijk zelf niet? Ik zag dit huisje en binnen no time was het van mij.”

Het huis ligt in Lotharingen, niet ver van Metz en Nancy. Vanaf Barendrecht is het ongeveer vijf uur rijden. En de prijs? Die voelt inmiddels bijna onwerkelijk.

“Omgerekend van gulden naar euro heb ik er zo’n 6.000 euro voor betaald. Dat kun je je nu niet meer voorstellen. Ik heb zelden zo sterk gevoeld dat ik iets gewoon moest doen. Niet te lang nadenken, maar gáán.”

Zijn vriend kocht een huis een dorp verderop. Beide panden waren flinke opknappers.

“Eigenlijk kocht ik vier muren en een stuk grond,” lacht Robert-Jan. “De notaris zei destijds: ‘Dus u heeft een lap grond met muren gekocht.’”

De dakbalken waren aan één kant volledig verrot en de zolder lag vol hooi. Het huisje was ooit een kleine boerderij. Op de bovenverdieping werd vroeger hooi opgeslagen, bereikbaar via een hooiluik aan de zijkant van het huis. Op de stenen vloer beneden waren zelfs nog de sporen van dieren zichtbaar.

“Het is helemaal niet groot. Juist dat kleine maakt het lief en charmant. Volgens mij is het ook een van de oudste huizen van het dorp.”

Met eigen handen

Bijna alles verbouwde hij zelf.

“Ik heb het huisje grotendeels alleen opgeknapt, met af en toe hulp van vrienden. Alleen voor de trap heb ik een timmerman ingehuurd,” vertelt Robert-Jan. “Mijn dochter wilde vroeger ook altijd meehelpen met klussen. Dan gaf ik haar een eigen hamertje en een stukje hout zodat ze ook ‘aan het werk’ kon. Soms hielp ze mee met schilderen. Uiteindelijk schoot het werk daar misschien niet sneller van op,” zegt hij lachend, “maar het zijn wel de momenten die zijn blijven hangen.”

“In het begin reed ik ieder weekend heen en weer om aan het huis te werken. Voor mijn werk zat ik altijd op kantoor, dus dit was echt iets totaal anders. Ik móét met mijn handen bezig zijn. Dit huisje is voor mij een toevluchtsoord.”

Ervaring had hij nauwelijks toen hij begon.

“Al doende leert men. Ik ben dingen gaan uitproberen, onderzoeken en goed gaan kijken. Ik heb het dak aangepakt, muren hersteld, gesloopt en opnieuw opgebouwd. Uiteindelijk lukte alles zoals ik het voor me zag. Dat gevoel is geweldig.”

Een huis zonder dak

Toch duurde de verbouwing veel langer dan verwacht. Nu, 33 jaar later, is het huis nog altijd niet helemaal af.

“Er staan nog steeds dingen op mijn lijstje,” vertelt hij. “Als ik het opnieuw zou doen, zou ik waarschijnlijk beginnen met een huis waar in elk geval een dak op zit,” zegt hij lachend. “Dat blijkt achteraf toch best handig. Ik keek toen vooral naar het gevoel en iets minder naar de praktische kant van het verhaal.”

Meer uitbesteden zou hij tegenwoordig waarschijnlijk ook doen. “Alles bij elkaar heeft het gewoon veel langer geduurd dan ik ooit had gedacht.”

En toch is dit precies zijn plek geworden.

“Hier is ruimte en stilte. Je hoort de vogels fluiten. Niets moet en eigenlijk gebeurt er ook niet zoveel, behalve misschien een brocante in het dorp. Juist dát maakt het hier zo heerlijk.”