Vier jaar lang was Jochim het gezicht van de politie in Barendrecht. Nu begint hij aan een nieuw hoofdstuk in Crooswijk

Jochim is een echte familieman. Niet alleen zijn gezin staat op nummer één, ook de zogenoemde ‘blauwe familie’ speelt een grote rol in zijn leven. Vier jaar lang was hij wijkagent in Barendrecht en voor veel inwoners hét gezicht van de politie in de wijk.

“Doe iets waar je plezier uit haalt,” zegt hij. “Dat probeer ik zelf ook altijd te doen.” Dat besef kwam niet vanzelf. Op zijn 23ste twijfelde Jochim flink over zijn toekomst. Hij werkte destijds als bouw en elektromonteur, maar gelukkig werd hij daar niet van. “Ik keek iedere ochtend op tegen mijn werkdag. Dan dacht ik alleen maar: daar gaan we weer.”

Een beroepentest wees uiteindelijk richting uniformberoepen en ergens bleef dat altijd hangen. “Vroeger zei ik met een vriend altijd voor de grap: als we op ons 24ste nog vrijgezel zijn, gaan we het leger in,” vertelt hij lachend. “Alleen was ik helemaal niet vrijgezel.” Toch begon het idee van werken in uniform steeds meer te leven. Vooral door de populaire politieserie Van Speijk, waarin agenten in de Amsterdamse wijk De Baarsjes centraal stonden. “De saamhorigheid, de actie en het teamgevoel spraken me enorm aan. Dat beeld bleek uiteindelijk ook echt te kloppen. Bij de politie zijn we een familie. We noemen dat de blauwe familie.”

Verbandjes leggen 

Als wijkagent staat Jochim dicht bij de mensen. Juist dat menselijke aspect maakt het werk voor hem bijzonder. “Je bent continu in contact met mensen. Ik ben niet bezig met pleisters plakken, maar met het leggen van verbandjes. Als wijkagent ben je het aanspreekpunt en het uithangbord van de politie.”

Geen dag is hetzelfde. De ene keer voert hij gesprekken in de wijk, de andere keer zit hij midden in een achtervolging. “Soms zit je ineens plankgas achter een verdachte aan,” vertelt hij. “Natuurlijk hebben wij ook verkeersregels waar we ons aan moeten houden, maar zodra de sirenes aangaan, verandert er veel.”

Dat snelle rijden neemt hij soms onbewust mee naar huis. “Ik ben zo gewend om nét iets harder te rijden, dat ik in mijn eigen auto soms ook te hard rijd,” zegt hij lachend. “Boetes betalen vind ik echt zonde, maar ik kan niet ontkennen dat er hier weleens eentje op de mat valt.”

Toch omschrijft hij zichzelf vroeger juist als een brave jongen. “Ik ben eigenlijk nooit met de politie in aanraking gekomen. Misschien was ik gewoon een schijtertje,” zegt hij lachend. “Het ergste wat me ooit overkwam, was dat er benzine uit mijn auto werd gestolen.”

Heftige momenten 

Inmiddels werkt Jochim al achttien jaar bij de politie. In die jaren maakte hij veel mee, ook heftige gebeurtenissen die hem altijd zullen bijblijven. “Een dodelijke aanrijding met een jongetje van tien vergeet ik nooit meer,” vertelt hij. “Als ik mijn ogen sluit, zie ik het weer voor me. Vooral de emotie van de ouders raakte me enorm.” Toch lukt het hem meestal goed om zijn werk niet mee naar huis te nemen. Daar helpt zijn gezin ook bij. Jochim is trotse vader van vier kinderen, waarvan twee via pleegzorg. “Mijn familie staat op één,” zegt hij. “Ik merk wel dat ik soms extra voorzichtig ben met mijn kinderen. Ik weet hoe klein het hoekje van een ongeluk kan zijn.”

Naast politieman is Jochim ook sportief. Jarenlang speelde hij basketbal op hoog niveau. Hij speelde eerste divisie én in het basketbalteam van de politie. “Dat team bestaat uit politiemensen uit heel Nederland,” vertelt hij. “We trainden samen en speelden internationale toernooien. Zo heb ik ook een EK gespeeld in Turijn.” Daar trof hij teams met spelers van topniveau. “We waren eerlijk gezegd kansloos tegen landen als Griekenland,” zegt hij lachend. “Daar speelden gewoon topsporters mee, maar het was fantastisch om mee te maken.” Door een zware knieblessure moest hij destijds stoppen met basketballen.

Trots op Barendrecht

Terugkijkend op zijn jaren in Barendrecht overheerst vooral trots. Met name op de aanpak rondom jongeren in de wijk. “Ik heb mezelf hier echt ontwikkeld als wijkagent,” vertelt hij. “Waar ik het meest trots op ben, is wat we met de jeugd hebben bereikt. Ik heb echt het gevoel dat we tegenwoordig vóór de problemen werken in plaats van erachteraan rennen.”

Inmiddels werkt Jochim als wijkagent in Crooswijk. En de toekomst? Die houdt hij bewust open. “Bij de politie kun je zoveel kanten op,” zegt hij. “Misschien komt er ooit nog een expertfunctie op mijn pad. Je weet nooit wat er nog voor moois komt.”