Willemijn: concert

Ik ben vorige zondag naar een Conan Gray concert geweest met mijn zusje. Het was zowel de beste als de slechtste nacht van mijn leven. 

Het concert zelf was geweldig. Ik wist niet van tevoren wie het voorprogramma zou zijn, maar toen ik erachter kwam dat het Between Friends was, was ik super blij. Ik hou van hun muziek en kon meezingen met hun liedjes. Daarna zaten Anneke en ik in spanning af te wachten tot dat Conan op kwam. We keken naar het grote doek wat voor het podium hing met het logo van zijn laatste album. Het doek viel weg en iedereen stond op. Conan begon direct te zingen en we zongen allemaal mee. Zijn optreden was meeslepend en vulde mijn borst met geluk. 

Na het concert gingen mijn zusje en ik weer naar huis. We moesten anderen treinen hebben dus we zeiden gedag op het perron.
De treinen leken op rolletjes te lopen maar in mijn trein naar Breda ging alles mis. We stonden stil op Tilburg voor meer dan een uur, de eerste 40 minuten daarvan kregen we niks te horen over wat er aan de hand was. Ik was super moe en bang dat ik niet thuis zou komen. Uiteindelijk zeiden ze dat er maar een enkel spoor beschikbaar was naar Breda en dat ze nog niet wisten wanneer we gingen vertrekken. Na nog een halfuur wachten ging de trein eindelijk rijden. Op station Breda waren alle deuren naar buiten gesloten, gelukkig kon een medewerker een van de voordeuren voor ons open doen. Ik had helaas de pech dat ik mijn fiets had geparkeerd aan de andere kant van het station. Na een kleine nerveuze wandeling in het donker kwam ik aan bij de fietsenstalling en een onheilspellend gevoel overtrof mij: ik zag mijn fiets niet. Ik zocht en ik zocht in het donker, tevergeefs. Ik dacht dat het niet erger kon, maar wel dus. Het zou een uur zijn om naar huis te lopen.

Het was ijskoud en ik had me niet voorbereid op dit scenario maar ik wilde niks anders dan thuis zijn dus ging ik lopen. Tijdens het lopen besloot ik mijn ouders te bellen, ik was inmiddels overstuur en ik had steun nodig. Ze waren lief en stelden voor om een taxi te nemen. Uiteindelijk kwam ik om drie uur ‘s nachts thuis met de taxi.
Nog nooit was ik zo opgelucht door het bestaan van taxi’s en voorbij zijn van een dag.