Arco: vakantiegevoel

Ja, ik ga deze zomer met vakantie. Maar ik heb het gevoel dat ik al ben geweest… Dat zit zo.

Dat mijn vakantiegevoel ontregeld is komt door een voorval dit voorjaar. Ik was door schrijver John Brosens uitgenodigd voor de presentatie van zijn nieuwe boek in het Oranjehotel, het oude deel van de gevangenis van Scheveningen. Ik besloot met het openbaar vervoer te gaan.

Op de dag van de presentatie was het schitterend weer. Het leek wel zomer. Met een zonnig humeur stapte ik het station binnen. Daar knipperde op de borden een mededeling: de treinen gingen niet verder dan Rotterdam, in verband met onderhoud aan het spoor. Nou, daar sta je dan met je treinkaartje naar Den Haag
In de trein was geen conducteur te bekennen. Op het perron in Rotterdam ontbrak ook enige informatie. Zouden er pendelbussen zijn? Op goed geluk maar naar het bussenplein bij het station gelopen. Daar stond inderdaad een touringcar klaar met het bordje ‘Delft’ erop.

Bij het instappen viel me op dat er een wit nummerbord op de bus zat. De chauffeur was een mediterraan type met een zwoele snor en getatoeëerde armen.
Ik nam plaats in de bus en verbaasde me over een paar opschriften. Was dat Tsjechisch? Kroatisch misschien? Het was in ieder geval geen Nederlandse bus.
Terwijl er meer reizigers instapten, schakelde de chauffeur verveeld zijn radio in. Zonnige Balkan muziek vulde de bus. Ik zag de soortgelijke  bus die inmiddels naast de onze was geparkeerd en keek goed naar het nummerbord: een Kroatische bus. Blijkbaar had NS in Kroatië bussen met chauffeur gehuurd voor het vervangend vervoer.

Het was inmiddels tijd voor vertrek. De chauffeur sloot de deuren en zette de muziek nog wat harder. Buiten scheen de zon. Soepel stuurde de Kroaat de bus door het Rotterdamse stadsverkeer. De zon, de muziek, de zachte stoelen. Dit leek wel vakantie!

Na een kwartiertje waren we in Delft. Ik stapte uit en de betovering was verbroken. Terug op Hollandse bodem.

’s Avonds zette de NS nog steeds bussen in. Ik had toen een Nederlandse bus. Toch jammer…

Thuis maar snel mijn enige Kroatische CD op gezet, van Nino Belan. Ik zweer dat ik een van zijn nummers ook in de bus heb gehoord.

Oh ja, ik ben die dag ook naar de boekpresentatie geweest. Maar bovenal was ik (voor mijn gevoel) even op vakantie in Kroatië.