Sihem: het incident

Vorige maand was ik naar de huldiging gegaan van Feyenoord, samen met mijn moeder en broertje. Hij had nog twee vrienden meegenomen, dus uiteindelijk gingen we met vijf man de trein in. Het was natuurlijk super druk, en er waren bijna alleen maar Feyenoord fans. De sfeer was superleuk in de trein, en als we langs de Kuip kwamen ging iedereen zingen en juichen.

Uiteindelijk kwamen we aan rond half negen en het was al druk. We zagen mensen die de dag ervoor waarschijnlijk nog niet naar huis waren gegaan, maar de sfeer was geweldig. Wij namen plaats bij de Decathlon, links van het stadhuis. We moesten op hekken klimmen, anders zagen we het niet. Met we bedoel ik natuurlijk ik en de kids, niet mijn moeder. Dit duurde erg lang, en uiteindelijk waren we het wachten op het hek zat en gingen we naar een andere plek. Even wat context voor het volgende stuk; door mijn autisme krijg ik prikkels veel harder binnen dan de gemiddelde mens. Dit uit zich vaak in ziek zijn, of heel moe worden.

Ineens voelde ik mij heel moe. Ik begon plekjes te zien, en alles werd heel luid en stil tegelijk. Ik had na 5 minuten pas door wat er gebeurde; mijn bloedsuikerspiegel daalde veel te snel. Dit gebeurt vaker, maar het was nog nooit zo erg. Ik moest zitten, en zag helemaal niks meer. Ik hoorde niks, en had bijna niks meer door van wat er gebeurde. Dit ging voor zo’n half uur door. 

Uiteindelijk zijn we naar de eerste hulp gegaan. Daar begon ik het heel koud te krijgen. Dit heb ik ook vaak, dan worden mijn handen paars en begin ik te bibberen. Normaal gaat dat weg, nu niet. Dus wij naar binnen bij de eerste hulp. “Mevrouw u bent onderkoeld.” Wat een feest.

Uiteindelijk, toen ik warm genoeg was, mocht ik onder toezicht terug. Maar aangezien ik vlakbij de eerste hulp moest blijven, mochten we recht voor het stadhuis staan. Dat was een plek waar voornamelijk de pers en mensen op uitnodiging mochten komen. Dus wij konden alles zien! Toen het klaar was moest ik weer terug aangezien mijn temperatuur 36 en lager was. Uiteindelijk naar huis gegaan, maar wel met het beste zicht ooit.