Willemijn Wolthuis: Berlijn

Met de bus ging mijn klas naar Berlijn. Het zou voor mij de derde keer in Berlijn zijn, maar alsnog verheugde ik me er op. 

Toen we aankwamen in de hostel brak er meteen chaos uit, het was alsof de docenten nog nooit eerder een schoolreisje hadden gepland. De kamers waren ingedeeld, maar we mochten wisselen. Heel lief bedacht echter de wisseling moesten we melden bij de docenten, daarnaast hadden ze onze openbaarvervoer tickets die op naam stonden willekeurig uitgedeeld. Dus een recept voor chaos. 

Nadat ik eindelijk een groepje mensen had gevonden om bij op de kamer te slapen moest ik nog mijn ov ticket vinden. Die was echter nooit uitgeprint, bleek na een tijdje. Achteraf vind ik het allemaal wel grappig, maar de Willemijn die net tien uur in de bus had gezeten was hun humor even vergeten.

De rest van de week was inspirerend en informerend. Inspirerend waren de musea, prachtige gebouwen vol met moderne en klassieke kunst. Het weer was prachtig en de stad fonkelde me toe. Informerend was het om te zien hoe mijn klasgenoten zichzelf organiseerde en opstelde tegenover elkaar. De groepsdynamieken die tot nu toe aanwezig waren in het schooljaar waren versterkt. Opeens was er niet meer plek voor iedereen bij iedereen. 

Gelukkig eindigde het reisje leuk. Met een groepje klasgenoten en vrienden hebben we de laatste avond gevierd in een bar. Ik probeerde voor het eerst een margarita, grootste fout. Ik en Pauline gingen bijna over onze nek vanwege het zout, we hadden beter moeten weten. Gelukkig was de wijn de ik mocht stelen van iemand veel lekkerder. 

Dit is de laatste column van Willemijn Wolthuis.