Peter Klaassen: stop

Mevrouw zagen we van verre aankomen; haar blik was al gericht op de ontvangsttafel waar onze gastvrouwen al klaar zaten. Langzaam schuifelde ze naderbij met haar rollator. “Wat heeft u meegenomen, mevrouw?” vroeg één van onze gastvrouwen.. “Een gootsteenstop,” was het korte antwoord.

Ze was een klein, tenger vrouwtje, met een licht voorovergebogen houding alsof elke stap even bedacht moest worden. Haar grijzende haar zat keurig in een knotje, een bloemig sjaaltje beschermend om haar hals gestrikt. Achter de bril glinsterden nieuwsgierige vriendelijke oogjes; in haar zachte gelaat stonden lijntjes die vertelden van jaren vol zorgen en werkzame handen. Haar jas was wat versleten aan de mouwen maar schoon en uit de voormand van haar rollator stak een tas met herkenbare gebruikssporen — het soort tassen dat al jarenlang alle boodschappen en geheimen draagt.

Ik zag in gedachten meteen een glimmend roestvrijstalen kunstwerk voor me, met een ingewikkeld mechanisme dat niet meer wou klemmen. Niets daarvan. Uit het voormandje van de rollator kwam een plastic boterhamzakje tevoorschijn met daarin: een ouderwetse rubberen stop met kettinkje. Pure nostalgie. De herinneringen gingen meteen 70 jaar terug: stenen lavet, geblokte tegeltjes, het basisschool-gevoel.

Helaas waren stop en ketting van elkaar gescheiden. Zou het Repair Café hier iets aan kunnen doen? Wij hebben als Repair Café als uitgangspunt: aangeboden reparatiemateriaal moet in een boodschappentas passen. De stop voldeed ruimschoots aan die eis. De ‘reparatie’ zelf was een fluitje van een cent: ketting weer vastmaken, klaar.

Maar het enige dat we echt “repareerden”, was niet met een tangetje of lijmpistool te doen: het was luisteren naar het verhaal dat mevrouw ons vertelde terwijl wij bezig waren. Over alleen zijn, leven van een AOW en klein pensioen. Over eenzaam zijn en niemand in de buurt die even kon helpen met iets zo simpels als een kettinkje vastmaken. Voor dat verhaal , en voor het luisterende oor, zijn we er ook.

Soms zijn het niet de ingewikkelde reparaties die voldoening geven, maar de kleine dingen en de gesprekken eromheen. De stop deed weer wat ‘ie moest doen. Mevrouw ging huiswaarts met een lach en een opgeluchte zucht. En wij hadden weer een goed verhaal voor bij de koffie.

Peter Klaassen is voorzitter van Repair Café Barendrecht