Nader: voorbij drijvende herinneringen

In deze tijd van het jaar denk ik aan de eerste keer dat ik samen met mijn moeder in Barendrecht kwam, nu drie jaar geleden.

Het was een zonnige zomerdag. De lucht was helder en blauw. Het voelde bijna vreemd, omdat het in Venlo nog had geregend. Ik was benieuwd naar de plek waar we naartoe gingen. Hoe zou het eruitzien? En hoe sprak je de naam eigenlijk goed uit? Barendrecht.
In de bus zaten mensen uit verschillende landen en culturen. Iedereen was onderweg naar een andere plek in Nederland. Toen we aankwamen, werd ik verwelkomd door een lange, kale man die erg vriendelijk was. Barendrecht voelde rustig, zeker vergeleken met andere plaatsen die ik kende.

Ik was nieuwsgierig naar het dorp en wilde graag rondkijken. Twee vriendelijke jongens gingen boodschappen doen en gaven mij een fiets. Ik ging met hen mee. Het duurde een paar minuten voordat ik weer gewend was aan het fietsen. Ik dacht bij mezelf: wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst gefietst? Volgens mij was dat ongeveer vijf jaar geleden.

Een paar dagen later pakte ik mijn fiets en ging rondkijken, zonder een plan te hebben. Uiteindelijk kwam ik bij een windmolen. Daar ontmoette ik een man die vrijwilliger bleek te zijn. Hij vroeg of ik hem wilde helpen om de molen op te starten.
Ik was verbaasd, maar ik wilde het graag proberen, want zo’n kans krijg je niet elke dag. Ik hielp de molenaar buiten met het touw en het slot. Het bleek een watermolen te zijn, die vroeger gebruikt werd om water weg te pompen. Tegenwoordig wordt dat door grote pompen gedaan.

We praatten onder het genot van een kopje koffie over de molen en over hoe deze werkt. De molenaarj vertelde ook over zijn werk als vrijwilliger. Het was een onverwacht bezoek, en ik vond het erg leuk. 

Later ontdekte ik dat er in de bibliotheek Nederlandse lessen waren. Ik besloot daar naartoe te gaan, omdat ik alvast Nederlands wilde leren. Daar ontmoette ik Jo, een vrijwilliger die Nederlandse les gaf. Later heb ik nog veel lessen van hem gevolgd.
Tijdens deze lessen ontdekte ik dat Jo en ik allebei graag naar dezelfde plek in Barendrecht gingen: de Carnisse Grienden. Ik vind het daar erg mooi. Ik ging er vaak rond zeven uur ‘s avonds naartoe om naar de bevers te kijken en foto’s te maken.

Er waren ook veel mooie plaatsen. De Oude Maas vond ik bijvoorbeeld een bijzondere plek. Ik wilde altijd weten wat er aan de andere kant van de rivier was. Later ontdekte ik dat ik met mijn fiets door de tunnel kon. Ik vind het nog altijd bijzonder om door die tunnel te fietsen. 

Als ik nu terugkijk, zie ik hoeveel fijne herinneringen ik aan veel plekken in Barendrecht heb.
Ik heb hier aardige mensen ontmoet. Ik heb veel geleerd, veel gedaan en veel nieuwe plekken ontdekt.
Dat alles maakt Barendrecht voor mij heel bijzonder, en ik hoop dat elk jaar rond deze tijd de eerste herinneringen weer voorbij komen drijven.